Hemisphaeriodon gerrardii / Slakkenskink - Care

Vorige Artikel 3 van 13 Volgende
Specificatie Omschrijving
Klasse: Reptilia
Orde: Squamata
Onderorde: Lacertilia
Infraorde: Scincimorpha
Familie: Scincidae
Wetenschappelijke naam: Hemisphaeriodon gerrardii
Nederlandse benaming: Slakkenetende skink
Engelse benaming: Pink tonque skink
Dieet: Slakken
Herkomst: Australie
Leefwijze: Crepusculair
Voortplanting: Vivipaar, levendbarend
Status: Niet bedreigd
Cites: non

Hemisphaeriodon (Cyclodomorphus) gerrardii, (Gray, 1845)

Hemisphaeriodon is een monotypisch genus, dit betekend dat er slechts een enkele soort is geplaatst binnen dit genus en dat is de slakkenskink, ofwel de Hemisphaeriodon gerrardii.

Deze skink lijkt op bouw en verzorging sterk op zijn nauw verwante de blauwtongskink (Tiliqua sp). In tegenstelling tot de blauwtongskink is de slak etende skink echter ook een redelijke klimmer en heeft een slankere bouw. Het zijn hagedissen die makkelijk wennen aan hun verzorgers. Het is niet ongewoon dat ze de arm van hun verzorger onderzoekend opklimmen en komen geregeld bij het raam kijken als deze word geopend, opzoek naar een maaltijd.

 

Uiterlijke kenmerken:  Volwassen slak etende skinken zijn gemiddeld 40-45cm lang. Vrouwtjes blijven iets kleiner als de mannetjes, ook hebben volwassen mannen een duidelijk bredere kop en dikkere staartbasis. Meer dan de helft van de totaal lengte is staart, deze grijpstaart helpt bij het klimmen door de takken in lage vegetatie als struiken en bomen. Volwassen dieren zijn in de basis grijs van kleur met een vaag donkerder patroon. De buikzijde en kin zijn licht tot wit van kleur. Volwassen dieren hebben een roze tong die ze bij bedreiging uitsteken. Deze skink heeft het zogenaamde Jacobsorgaan in het bovenste gehemelte, dit orgaan is voornamelijk bekend bij slangen en Varanus soorten. Door de lucht te ‘proeven’ met hun tong en deze langs dit orgaan te strijken halen ze belangrijke informatie uit de lucht. Hun reuk is goed ontwikkeld.

Jonge dieren zijn aanzienlijk contrastrijker als de ouders en deze herkent men gemakkelijk aan hun sterk gebandeerd patroon. Bij pas geboren slak etende skinkjes is de tong blauw. Na elke vervelling word deze tong iets lichter tot deze de bekende roze kleur heeft.  

 

Herkomst en habitat:  De H. gerrardii is endemisch tot Australie en komt alleen voor in New South Wales en Queensland. Ze zijn voornamelijk te vinden op plekken die ook de voorkeur hebben bij hun voornaamste voedselbron de slak. Dit zijn dus voornamelijk vochtige bossen, tuinen en parken.  Deze soort is voornamelijk actief gedurende de schemerperiode bij zon opgang en ondergang en gedurende de avond. Overdag verbergen ze zich tussen bladafval, onder stammen en onder dichte vegetatie.

 

Huisvesting:  Een volwassen koppel van deze skinken dient gehuisvest te worden in een terrarium van minimaal 100x50x50. Het is mogelijk een groep te huisvesten van meerdere vrouwen met 1 man in een passend verblijf. Observeer de onderlinge verhoudingen altijd goed.

Bied een dikke laag bodembedekker. Zoomed forest floor cypres mulch is een goede optie, eventueel gemengd met cocopeat aarde. Andere goede opties zijn reptibark en Zoomed Aspen bedding. Kleed het verblijf aan met schuilplaatsen als de Reptile caves, kurk stammen en boomstammen om te klimmen. Zorg altijd voor een waterbak met vers water en zorg voor een gemiddelde luchtvochtigheid van 70%. Sproei geregeld tot dagelijks. De slak etende skink word na het sproeien vaak actief, net als hun prooien.

Verlicht 12-13 uur per dag met een volspectrum daglichtlamp met een gemiddeld UVB gehalte. Verwarmen kan geschieden met warmtespots of infraroodstralers. Geef een hotspot van 30-32C met een luchttemperatuur van 22C aan de koele zijde en 27-30C aan de warme zijde. Door het bieden van voldoende schuilplaatsen op diverse plaatsen in het terrarium en de temperatuurzones bied u diverse microklimaten waar de dieren graag gebruik van maken.

 

Dieet:  Het dieet valt te raden, deze skink voed zich voornamelijk met slakken. Veel slakken en bijna uitsluitend  slakken met een huisje. Naaktslakken worden door veel dieren niet geaccepteerd. Dit betekend dat u in de maanden dat slakken actief zijn grote voorraden moet aanleggen. Vang deze op plekken waar niet gespoten word met insecticide en niet vlak langs een weg, maar bij voorkeur uit een tuin of weide. Om risico van het meebrengen van diverse bacteriën mee te nemen kan u er ook voor kiezen zelf de slakken te kweken. Dit kan bijvoorbeeld met agaatslakken, escargot etc. Gelukkig eten de dieren ook gemakkelijk ontdooide prooien dus is het mogelijk een voorraad in de vriezer aan te leggen. Bij diverse groothandels zijn er ook slakken in blik te verkrijgen

De Hemisphaeriodon gerrardii heeft een snelle stofwisseling en kan veel slakken per maal eten. Gemiddeld 4-6 maar soms wel 10. Voer 3 maal per week zoveel als de dieren op kunnen.

De skinken kraken de schaal van de slak gemakkelijk met hun sterke kaken. Mocht dit niet lukken zullen ze de inrichting als stammen en stenen als hulpmiddel gebruiken. Hiertegen duwen ze het huis van de slak kapot. Doormiddel van hun tong duwen ze de meeste schaal weer uit de bek, toch krijgen ze bij het voeden kleine stukjes slakkenhuis binnen die vaak voldoende zijn voor de calciumbehoefte. Bepoeder de slakken geregeld met een vitamine supplement met een gemiddelde D3 toevoeging. Volwassen vrouwtjes kan u in het paarseizoen pinky muisjes aanbieden. Door deze eventueel in te smeren met een slak worden deze vaak goed geaccepteerd. Bij een tekort aan slakken kunnen de skinken ook andere prooien aangeboden worden zoals wasmotlarven, meelwormen en regenwormen.

 

Voortplanting:  De H. gerrardii is een levendbarende hagedis. De paartijd begint na een winterrust van 2-3 maanden bij 10-15C. Na deze rust vervelt het vrouwtje en word het mannetje geïnteresseerd. Vrouwtjes dragen hun jongen wel 5 maanden lang. Een worp bestaan uit 10-24 jongen die gemiddeld 6-7cm groot zijn. 

© 2015 - 2022 Het Terrarium | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel